• Ważne chwile w życiu nauczycieli

  • Ważne chwile w życiu nauczycieli

          • Rok szkolny 2026/2027

          • Ostatnie pożegnanie Śp. Izabeli Borucińskiej -         1 września 2026 r.

          • We wtorek 1 września zatrzymał się na chwilę nasz szkolny świat. Tego dnia pożegnaliśmy Śp. Izabelę Borucińską – osobę, której obecność przez lata była częścią naszej codzienności, naszych rozmów, pracy, spotkań i zwyczajnych chwil, które dopiero teraz odkrywamy na nowo w pamięci. Trudno pojąć, że odtąd nie usłyszymy już Jej głosu, nie spotkamy Jej uśmiechu, nie zamienimy kilku słów w biegu codziennych obowiązków. Jeszcze tak niedawno była tutaj – blisko, pośród nas. Dziś pozostało miejsce, którego nikt nie potrafi wypełnić. A jednak, kiedy myślimy o Izie, chcemy przede wszystkim przywoływać światło, które ze sobą niosła. Pamiętamy Ją pogodną, serdeczną, pełną optymizmu i ciepła. Pamiętamy Jej uśmiech, który pojawiał się tak naturalnie i potrafił rozjaśnić dzień. Pamiętamy dobroć, która nie potrzebowała wielkich słów – była obecna w prostych gestach, w życzliwym spojrzeniu, w rozmowie, w gotowości, by być obok drugiego człowieka. Była jedną z tych osób, których obecność wydaje się czymś oczywistym. Tak bardzo wpisaną w rytm naszych dni, że nie zastanawiamy się, jak wiele znaczy. Dopiero kiedy kogoś zabraknie, cisza zaczyna mówić o nim najwięcej. Dziś ta cisza przypomina nam, ile dobra było wokół Niej. Ile chwil, słów, uśmiechów i małych gestów pozostało w naszych wspomnieniach. To właśnie z nich będziemy budować pamięć o Izie – z pozornie zwyczajnych momentów, które teraz stały się bezcenne. Bo życie człowieka nie mierzy się wyłącznie czasem, który otrzymał. Mierzy się także śladami, jakie pozostawił w sercach innych ludzi. Iza pozostawiła ich wiele. Pozostała w pamięci tych, którzy mieli szczęście Ją spotkać. W pamięci współpracowników, przyjaciół, uczniów i całej naszej szkolnej społeczności. Pozostała w słowach, które jeszcze długo będziemy wspominać, w uśmiechach, które będziemy potrafili przywołać z pamięci i w chwilach, do których będziemy wracać, choćby tylko na moment. Nie sposób zatrzymać czasu. Nie sposób cofnąć tego, co się wydarzyło. Można jednak ocalić pamięć. Dlatego chcemy zachować Izę taką, jaką była – dobrą, pogodną, serdeczną, pełną ciepła i wewnętrznego światła. Niech właśnie ten obraz pozostanie z nami. Niech z czasem wspomnienie Jej odejścia nie będzie już tylko źródłem bólu, lecz także cichą wdzięcznością za to, że mogliśmy Ją znać. Za wspólne dni. Za rozmowy. Za uśmiechy. Za obecność, którą kiedyś przyjmowaliśmy jako coś zwyczajnego, a dziś wiemy, że była darem.

            Izo…

            Dziękujemy Ci za to, że byłaś częścią naszego życia.
            Za każdy wspólny dzień.
            Za każde dobre słowo.
            Za uśmiech, który zostawał z nami na dłużej.
            Za dobro, które dawałaś innym – często nawet nie wiedząc, jak wiele znaczy.

            Choć Twoich kroków nie usłyszymy już na szkolnych korytarzach, choć nie spotkamy Cię wśród codziennego gwaru, Twoja obecność nie zniknie całkowicie.

            Będzie z nami w pamięci.
            W opowieściach.
            W zdjęciach.
            W chwilach, które nagle przypomną nam Twój uśmiech.

            A przede wszystkim – w naszych sercach.

            Bo są ludzie, których można pożegnać,
            ale których nie sposób zapomnieć.

            I Ty, Izo, pozostaniesz z nami.

            Na zawsze będziesz częścią naszej szkolnej społeczności, częścią naszych wspomnień i tej historii, którą tworzyliśmy wspólnie.

            Dziś żegnamy Cię ze smutkiem, ale także z ogromną wdzięcznością.

            Za to, że byłaś.
            Za to, że dawałaś innym cząstkę swojego światła.
            Za to, że pozostawiłaś po sobie dobro, którego czas nie zdoła wymazać.

            Spoczywaj w pokoju, Izo.

            Niech pamięć o Tobie będzie cichym światłem,
            które pozostanie z nami,
            gdy ucichną już wszystkie słowa.